Je kent het vast wel.
Iemand komt een ruimte binnen en er verandert iets.
Soms wordt het gezelliger. Mensen praten vrijuit, lachen en zeggen wat ze denken.
Maar het kan ook anders.
Mensen worden stiller. Kiezen hun woorden zorgvuldiger. Kijken eerst even om zich heen voordat ze iets zeggen.
En soms zijn wij zelf die persoon.
Daar moest ik over nadenken.
Want ik kan van mezelf vinden dat ik open en toegankelijk ben. Dat mensen eerlijk tegen mij kunnen zijn.
Maar uiteindelijk bepaal ik niet hoe een ander mij ervaart.
Dat bracht mij bij een heel eenvoudige vraag, gewoon thuis:
Durft mijn kind mij alles te vertellen?
Durft ze te zeggen dat ze boos op mij is?
Dat ze iets wat ik doe niet leuk vindt?
Dat ze ergens anders over denkt dan ik?
En misschien nog belangrijker:
Durft ze bij mij helemaal zichzelf te zijn?
Volgens mij wel.
Maar eigenlijk kan ik dat niet voor haar invullen.
Ik kan er alleen voor zorgen dat de ruimte er is.
En juist deze week zei ze iets tegen mij wat mij behoorlijk confronteerde. Iets over mijn eigen gedrag.
Mijn eerste gedachte was natuurlijk dat ik het helemaal niet zo bedoelde.
Maar ze zei het wel.
Ze voelde blijkbaar genoeg ruimte om mij iets te vertellen wat misschien niet leuk was om te horen.
En misschien zit daar voor mij wel de kern.
Want ruimte geven aan een ander is makkelijk wanneer diegene iets zegt waar we het mee eens zijn.
Maar wat gebeurt er wanneer iemand kritiek op ons heeft? Een andere mening heeft? Ons tegenspreekt? Of iets benoemt wat we liever niet over onszelf horen?
Blijft die ruimte er dan ook?
Dat geldt thuis, maar net zo goed op het werk, binnen een team, in een vriendengroep, in de kerk of waar mensen ook samenkomen.
We hebben allemaal invloed op de ruimte om ons heen.
Door hoe we luisteren.
Door onze toon.
Door onze reactie.
Door wat we wel en niet toelaten.
En soms merk je pas hoeveel ruimte iemand bij jou ervaart wanneer diegene iets durft te zeggen wat jou raakt.
Voor mij is dat bewustwording.
Niet voortdurend bezig zijn met:
Wat vinden mensen van mij?
Maar mezelf af en toe afvragen:
Wat doet mijn aanwezigheid met een ander?
Kan jij jezelf zijn bij mij?
Mag jij anders denken?
En durf jij mij ook iets te zeggen wat ik misschien helemaal niet wil horen?
Want sociale veiligheid zit voor mij niet alleen in regels, afspraken of mooie woorden.
Het wordt zichtbaar in de ruimte die we elkaar geven om mens te zijn.
Misschien is daarom de belangrijkste vraag niet wat mensen over mij zeggen nadat ik de kamer heb verlaten.
Maar:
Welke ruimte voelden zij toen ik er nog was?