Gisteren ging het over oprechte interesse.
Over die simpele vraag: “Hoe gaat het met je?”
En of we eigenlijk wel ruimte hebben voor het echte antwoord.
Maar stel dat iemand besluit om je dat echte antwoord ook te geven…
Hoe luister je dan?
Want natuurlijk luisteren we.
We kijken de ander aan.
We knikken.
We leven mee.
En meestal is onze aandacht ook gewoon oprecht.
Maar toch gebeurt er soms iets grappigs in ons hoofd.
Terwijl de ander nog aan het vertellen is, denken wij:
Oh ja, dat herken ik.
Dat heb ik ook meegemaakt.
Weet je wat jij zou moeten doen?
Ik denk dat ik wel weet wat hier aan de hand is…
En voor we het doorhebben, zijn we niet alleen meer aan het luisteren.
We zijn aan het nadenken over ons antwoord.
Over ons advies.
Over onze eigen ervaring.
Herkenbaar?
En daar zit voor mij de spiegel.
Want we doen dat meestal helemaal niet omdat we niet geïnteresseerd zijn.
Juist niet.
We willen helpen.
We willen laten merken dat we de ander begrijpen.
We willen herkenning geven.
We willen iets zeggen waar die ander wat aan heeft.
Maar misschien heeft die ander op dat moment helemaal niets van mij nodig.
Geen oplossing.
Geen advies.
Geen vergelijkbaar verhaal.
Misschien wil iemand gewoon even vertellen.
En gehoord worden.
Want soms zit wat iemand écht wil zeggen niet eens in de woorden.
Soms zit het in die stilte die nét iets langer duurt.
In die blik die even weggaat.
In dat kleine zinnetje:
“Maar goed…”
En als ik in mijn hoofd ondertussen al bezig ben met wat ík straks ga zeggen, kan ik juist dát missen.
Oef…
Écht luisteren vraagt daarom soms dat ik mezelf even parkeer.
Niet omdat mijn verhaal er niet toe doet.
Maar omdat het op dat moment even niet over mij gaat.
Misschien hoef ik niet meteen iets verstandigs te zeggen.
Misschien hoef ik niets op te lossen.
Misschien is:
“Vertel…”
“En hoe was dat voor jou?”
of gewoon even stil zijn…
precies genoeg.
Dus wanneer iemand vandaag iets met je deelt, stel jezelf dan eens heel even deze vraag:
Ben ik nog aan het luisteren naar jouw verhaal…
of ben ik ondertussen alweer bezig met het mijne?
Niet als verwijt.
Gewoon als kleine spiegel voor onszelf.
Want oprechte interesse begint misschien met vragen.
Maar je laat haar vooral voelen door hoe je luistert.
Nibte – Integriteit & Inclusie
Van bewustwording naar professioneel handelen.