Soms kan één opmerking meer met mij doen dan ik zou willen.
Een kritische reactie, een kleinerende opmerking, iemand die mijn enthousiasme afremt of een houding waardoor ik het gevoel krijg dat wat ik doe er niet toe doet. Ook als ik stevig in mijn schoenen sta, kan zoiets mij raken.
In mijn werk kom ik verschillende mensen, belangen, overtuigingen en karakters tegen. Niet iedereen zal begrijpen waarom ik bepaalde keuzes maak. Niet iedereen zal waarderen waar ik voor sta. En niet iedereen hoeft enthousiast te zijn over wat ik doe.
Dat hoort erbij.
Maar er zit voor mij een verschil tussen luisteren naar feedback en mezelf laten bepalen door het oordeel van een ander.
Feedback kan mij helpen groeien. Het kan mij een spiegel voorhouden en mij uitnodigen om kritisch naar mijn eigen handelen te kijken. Maar woorden, houding of gedrag die mij vooral kleiner maken, hoeven niet de maatstaf te worden waarmee ik naar mezelf kijk.
Want als ik daaraan te veel betekenis geef, kan er ongemerkt iets gebeuren.
Dan ga ik twijfelen aan kwaliteiten waarvan ik gisteren nog wist dat ik ze had. Dan wordt mijn enthousiasme voorzichtiger. Misschien houd ik een idee voor mezelf, maak ik mezelf kleiner of durf ik minder zichtbaar te zijn. Niet omdat ik veranderd ben, maar omdat ik het oordeel van een ander te veel invloed heb gegeven.
En dat wil ik niet.
Ik wil mezelf kunnen blijven aankijken en trots kunnen zijn op wie ik ben, op wat ik heb geleerd, op wat ik kan en op waar ik voor sta. Niet vanuit arrogantie of omdat ik denk dat ik het altijd bij het juiste eind heb. Juist niet. Ik wil open blijven staan voor reflectie, voor andere perspectieven en voor mijn eigen aandeel.
Maar zelfreflectie hoeft geen zelftwijfel te worden.
Ook privé geldt dat voor mij. Mensen kunnen iets zeggen of doen vanuit hun eigen teleurstelling, onzekerheid, frustratie of misschien zelfs afgunst. Soms weet ik helemaal niet wat er achter iemands gedrag schuilgaat. Wat ik wél weet, is dat ik niet alles wat een ander mij meegeeft ook hoef mee te dragen.
Ik mag geraakt zijn zonder mezelf kwijt te raken.
Ik mag luisteren zonder ieder oordeel over te nemen.
Ik mag leren zonder mezelf kleiner te maken.
En ik mag mijn vreugde, trots en vertrouwen in mezelf beschermen tegen woorden die daar niets goeds aan toevoegen.
Steeds opnieuw terug naar mijn eigen basis.
Naar wie ik ben, waar ik voor sta en de professional én mens die ik wil zijn.
Want het beeld dat een ander van mij heeft, hoeft niet het beeld te worden dat ik van mezelf heb.