Hoe we met elkaar omgaan, doet ertoe.
Ik vind respect voor een ander belangrijk. Heel belangrijk zelfs.
Maar respect betekent voor mij niet dat we het altijd met elkaar eens moeten zijn. Dat we moeilijke onderwerpen uit de weg gaan of dingen maar niet uitspreken om de lieve vrede te bewaren.
Ik kan niet zo goed tegen poppenkast.
Doen alsof alles goed is, terwijl er van alles onder de oppervlakte speelt. Niet zeggen wat je werkelijk vindt, maar het vervolgens ergens anders wél bespreken. Daar kan ik weinig mee.
Voor mij voelt dat niet als verbinding. En eerlijk gezegd ook niet als respect.
Ik ben liever open. Soms misschien té open 😉 Ik weet inmiddels als geen ander dat niet iedereen dat altijd prettig vindt. Maar het past bij wie ik ben.
What you see is what you get.
Ik ben een open boek.
Dat betekent overigens niet dat ik denk dat ik het allemaal goed doe. Integendeel. Ik ben geen heilige. Ik maak fouten, kan iets verkeerd inschatten, te snel reageren of achteraf denken: Thea, dat had misschien ook anders gekund.
En wanneer iemand mij daarop aanspreekt, zal ik óók naar mezelf moeten durven kijken.
Want een spiegel werkt twee kanten op.
Als ik van een ander verwacht dat die openstaat voor wat ik te zeggen heb, moet ik zelf ook kunnen luisteren wanneer iemand mij iets teruggeeft. Misschien ben ik het er niet mee eens. Misschien doet het even pijn. Misschien moet ik er een nachtje over slapen 😃 Maar ook dat hoort voor mij bij open en eerlijk met elkaar omgaan.
Wie mij kent, weet: bij mij weet je waar je aan toe bent.
Ik geloof namelijk dat echte verbinding ruimte nodig heeft voor eerlijkheid.
Dat we tegen elkaar moeten kunnen zeggen wat goed gaat, maar óók wat niet goed voelt. Dat we vragen durven stellen wanneer we iets niet begrijpen, in plaats van onze eigen conclusies te trekken. Dat we niet over elkaar praten waar we ook mét elkaar kunnen praten. En dat we bereid zijn een ongemakkelijk gesprek aan te gaan wanneer dat nodig is.
Dat betekent niet dat alles wat je denkt er ongefilterd uit moet.
Ook de manier waarop je iets zegt, doet ertoe.
Daar komt voor mij respect om de hoek kijken.
Ik kan het volledig met jou oneens zijn en je toch respecteren. Ik kan je aanspreken en tegelijkertijd oog houden voor wie jij bent. Ik kan eerlijk zijn zonder je bewust te willen kwetsen.
En jij mag precies hetzelfde bij mij doen.
Misschien zit daar wel de werkelijke verbinding: niet in het altijd met elkaar eens zijn, maar in de bereidheid om elkaar te blijven zien en horen wanneer we van mening verschillen.
En daar raakt het voor mij aan professionaliteit.
Professioneel handelen gaat niet alleen over kennis, ervaring, regels, procedures of de functie die je bekleedt.
Het wordt ook zichtbaar in hoe je met mensen omgaat.
Hoe je communiceert.
Hoe je luistert.
Hoe je omgaat met verschillen.
Hoe je reageert op feedback.
Hoe je iemand aanspreekt.
En hoe je zelf reageert wanneer jíj wordt aangesproken.
Respect is immers niet zo ingewikkeld wanneer alles goed gaat.
Maar wat doe je wanneer het schuurt?
Blijf je luisteren?
Durf je het gesprek aan?
Kun je eerlijk naar de ander én naar jezelf kijken?
En lukt het om, ondanks het verschil, in verbinding te blijven?
Voor mij zit dáár professionaliteit.
Niet in het vermijden van moeilijke gesprekken.
Niet in doen alsof alles goed is.
En ook niet in altijd gelijk willen krijgen.
Maar in openheid, eerlijkheid, transparantie en respect voor de mens tegenover je.
Want uiteindelijk gaat het mij niet om gelijk krijgen.
Het gaat mij om hoe we met elkaar omgaan.
En dat doet ertoe.