Ik vind het belangrijk om mezelf te kunnen zijn.
Niet alleen thuis, bij familie of vrienden, maar ook in mijn werk. Mijn persoonlijkheid, mijn humor, mijn ervaringen, mijn waarden en alles wat mij gevormd heeft, verdwijnen tenslotte niet op het moment dat ik aan het werk ga.
En eigenlijk zou ik dat ook niet willen.
Want juist wie je bent, kan iets toevoegen aan hoe je je werk doet. Het kan zorgen voor verbinding, begrip en menselijkheid.
Maar hoe werkt dat wanneer je een publieke functie vervult?
Hoeveel van jezelf neem je mee in je uniform?
Met uniform bedoel ik niet alleen het letterlijke uniform. Het kan ook de toga zijn, de functie achter een loket, de docent voor een klas, de handhaver op straat, de hulpverlener, ambtenaar of iedere andere professional die vanuit een publieke taak iets voor een ander betekent.
Want op het moment dat je zo’n functie vervult, ben je nog steeds jezelf, maar vertegenwoordig je óók iets wat groter is dan jijzelf.
En daar zit voor mij een interessante spanning.
Je hebt persoonlijke overtuigingen. Een eigen mening. Een bepaalde humor. Je hebt voorkeuren, irritaties, emoties en misschien zelfs vooroordelen waarvan je je niet altijd bewust bent.
Dat maakt je mens.
Maar betekent jezelf zijn dat alles van jou op ieder moment ruimte moet krijgen?
Ik denk van niet.
Professionaliteit vraagt niet dat je minder jezelf bent, maar dat je je bewust bent van welk deel van jezelf je op welk moment ruimte geeft.
Soms vraagt je professionele rol namelijk iets anders van je dan wat je persoonlijk voelt of vindt.
Misschien heb je een uitgesproken mening over de persoon tegenover je. Misschien raakt iemand iets in jou. Misschien botst een overtuiging van een ander volledig met die van jou. Misschien vind jij een grap onschuldig, terwijl die bij een ander iets heel anders teweegbrengt.
Juist dan wordt professionele identiteit zichtbaar.
Niet wanneer alles gemakkelijk gaat en iedereen ongeveer hetzelfde denkt als jij, maar wanneer jouw persoonlijke overtuiging en jouw professionele verantwoordelijkheid elkaar raken.
Kun je dan nog steeds luisteren?
Kun je iemand met dezelfde waardigheid behandelen wanneer diens levenswijze, overtuiging of gedrag ver van jou afstaat?
Kun je jezelf soms begrenzen zonder jezelf te verloochenen?
Voor mij raakt dat aan integriteit.
Niet jezelf wegcijferen. Niet doen alsof je geen eigen identiteit hebt. Maar je bewust zijn van de positie die je inneemt, de verantwoordelijkheid die daarbij hoort en de invloed die jouw woorden, keuzes en gedrag kunnen hebben.
Misschien is professioneel handelen daarom niet de kunst om jezelf thuis te laten zodra je je uniform aantrekt.
Misschien is het juist de kunst om jezelf volledig mee te nemen — én steeds opnieuw bewust te kiezen welk deel van jezelf op dat moment dienstbaar is aan de verantwoordelijkheid die je draagt.
Dus misschien is de vraag niet alleen:
Hoeveel van jezelf neem je mee in je uniform?
Maar ook:
Hoe bewust ben jij je van wat je meeneemt?