Wat is eigenlijk normaal?
Ik betrap mezelf er ook weleens op.
Dat ik iets zie of hoor en denk: Huh? Waarom doe je dat zo?
Of: Dat zou ik dus echt anders doen.
Herkenbaar? 😃
Maar wie heeft eigenlijk bepaald dat mijn manier de juiste manier is?
We groeien allemaal ergens op. We krijgen allemaal iets mee van huis. Onze opvoeding, cultuur, geloof, familie, vrienden, buurt en alles wat we meemaken, vormen ons.
Wat voor mij heel gewoon is, kan voor jou totaal onbekend zijn.
En andersom.
Misschien bid jij voordat je gaat eten en doet een ander daar helemaal niets mee.
Misschien vier jij bepaalde feestdagen en heeft een ander daar geen enkele binding mee.
Misschien praat jij thuis Nederlands en spreekt het gezin naast je thuis vooral een andere taal.
Misschien vind jij het belangrijk dat kinderen volwassenen altijd met ‘u’ aanspreken, terwijl dat in een ander gezin helemaal niet gebruikelijk is.
Is het één beter dan het ander?
Nee.
Het is anders.
En toch gebeurt er iets geks met ons wanneer we iets niet kennen.
We vullen in.
We vinden er iets van.
Soms maken we er zelfs een oordeel van.
Terwijl we misschien nog nooit één oprechte vraag hebben gesteld.
Onbekend maakt onbemind.
Maar onbekend hoeft niet onbekend te blijven.
Ga eens naast iemand zitten die anders in het leven staat dan jij. Stel een vraag. Luister naar het antwoord. Niet om daarna meteen jouw mening te geven 😉, maar gewoon om te begrijpen.
Waarom is dit belangrijk voor jou?
Wat betekent dit binnen jouw geloof?
Hoe doen jullie dat thuis?
Wat heb jij van huis uit meegekregen?
Misschien ontdek je dan dat iets wat jij altijd ‘vreemd’ vond, helemaal niet zo vreemd is wanneer je het verhaal erachter kent.
En nee…
Je hoeft daarna niet ineens hetzelfde te denken.
Je hoeft niet hetzelfde te geloven.
Je hoeft niet dezelfde tradities over te nemen.
Je hoeft niet dezelfde keuzes te maken.
Je mag anders blijven denken.
Dat is voor mij juist waar het om gaat.
Kunnen wij verschillend zijn, zonder dat één van ons daardoor minder wordt?
Kun jij zeggen:
“Ik zou het zelf anders doen, maar ik respecteer dat dit bij jou hoort.”
Want jouw normaal is niet automatisch dé norm.
En misschien mogen we daarom wat minder snel zeggen:
“Dat is toch niet normaal?”
En wat vaker vragen:
“Vertel eens… waarom doe jij dat zo?”
Daar begint voor mij bewustwording.
Niet bij alles van elkaar overnemen.
Maar bij elkaar willen leren kennen.
Want hoe beter we elkaar leren kennen, hoe minder ruimte er overblijft voor aannames, angst en vooroordelen.
En misschien ontdekken we onderweg ook nog iets anders:
Dat die ander eigenlijk helemaal niet zo ‘anders’ is als we dachten ❤️
Nibte – Integriteit & Inclusie
Van bewustwording naar professioneel handelen.