Laat de ander zijn
Let the other be
We vinden nogal wat van elkaar.
Van hoe iemand praat.
Hoe iemand zich kleedt.
Hoe iemand woont.
Wat iemand gelooft.
Welke tradities iemand belangrijk vindt.
Hoe iemand zijn kinderen opvoedt.
Met wie iemand omgaat.
En ja… zelfs van wat iemand stemt.
Soms denk ik weleens:
Waarom zijn we eigenlijk zó druk met het leven van een ander?
En voordat iemand denkt dat ik nu met mijn vingertje naar anderen wijs… nee hoor. 😉
Ik betrap mezelf er ook weleens op.
Dan zie of hoor ik iets en denk ik:
Nou… ik zou dat anders doen.
Prima toch?
Dan doe ík het anders.
Maar waarom zou de ander het vervolgens ook op mijn manier moeten doen?
Misschien mogen we onszelf wat vaker één simpele vraag stellen:
Moet ik hier eigenlijk iets van vinden?
Niet alles wat anders is, hoef ik te begrijpen.
Niet alles hoeft bij mij te passen.
Niet alles wat een ander doet, zou ik zelf ook doen.
En dat hoeft ook helemaal niet.
Maar de ander hoeft ook niet eerst mijn goedkeuring te krijgen om zichzelf te mogen zijn.
Want laten we eerlijk zijn: andersom zit ik daar ook niet op te wachten. 😉
Ik wil ook niet dat een ander voor mij bepaalt hoe ik moet leven. Wat ik moet geloven. Welke keuzes ik moet maken. Wat ik belangrijk mag vinden. Of hoe ik mijn leven moet inrichten.
Dus waarom zou ik die ruimte voor mezelf wél willen, maar moeite hebben om diezelfde ruimte aan een ander te geven?
Misschien zit dáár wel de spiegel.
We praten veel over diversiteit en inclusie.
Maar voor mij gaat inclusie niet alleen over zeggen:
“Iedereen mag erbij horen.”
Het wordt pas echt interessant wanneer iemand daadwerkelijk anders is dan jij.
Anders denkt.
Anders gelooft.
Andere gewoonten heeft.
Andere keuzes maakt.
Anders in het leven staat.
Kan diegene er dan nog steeds gewoon bij horen?
Zonder zich eerst een beetje aan jou te moeten aanpassen?
Dat betekent natuurlijk niet dat alles maar moet kunnen.
Als iemand een ander pijn doet, kleineert, discrimineert, uitsluit of bewust over grenzen gaat, mogen we daar iets van zeggen.
Sterker nog: soms móéten we daar iets van zeggen.
Maar daar heb ik het nu niet over.
Ik heb het over mensen die gewoon hun leven leven.
Net als jij en ik.
Alleen misschien nét even anders.
Laat de ander dan zijn.
Laat iemand geloven wat hij gelooft.
Laat iemand zijn tradities koesteren.
Laat iemand andere keuzes maken.
Laat iemand anders denken dan jij.
Je hoeft het niet over te nemen.
Je hoeft het niet eens te zijn.
Je hoeft het soms zelfs niet helemaal te begrijpen.
Maar je kunt wel geïnteresseerd zijn.
Stel eens een vraag.
Luister naar het antwoord.
Leer iemand kennen.
Niet om daarna uit te leggen waarom jouw manier beter is. 😅
Maar gewoon omdat achter iedere gewoonte, overtuiging en keuze een mens zit met een eigen verhaal.
En misschien moeten we ondertussen ook wat vaker naar onszelf kijken.
Want mijn leven is ook niet perfect.
Ik maak fouten.
Ik heb tekortkomingen.
Ik heb mijn eigen blinde vlekken.
En geloof me… er zijn vast genoeg momenten waarop een ander naar mij kijkt en denkt:
Thea… serieus? 😂
Dus misschien hoef ik niet zo druk te zijn met alles wat een ander volgens mij anders zou moeten doen.
Ik heb aan mezelf soms al werk genoeg. 😉
Voor mij is dát ook bewustwording.
Niet wegkijken als iets niet goed is.
Maar ook niet overal een oordeel over hoeven hebben.
Laat de ander zijn.
Let the other be.
Jij mag jij zijn.
Ik mag ik zijn.
En ergens daartussen mogen we proberen elkaar te ontmoeten.
Met nieuwsgierigheid.
Met respect.
Met ruimte voor verschil.
Want we hoeven niet hetzelfde te zijn om goed met elkaar om te gaan. ❤️
Nibte – Integriteit & Inclusie
Van bewustwording naar professioneel handelen.