“Maar zo bedoelde ik het niet…”
Hoe vaak zeggen we dat?
Ik in ieder geval wel.
Laatst hield iemand die heel dichtbij mij staat mij een spiegel voor. Ze vertelde hoe iets in mijn gedrag bij haar overkwam.
Mijn eerste gedachte was meteen:
Maar zo bedoel ik dat helemaal niet.
En dat was ook zo.
Alleen… daarmee was haar gevoel natuurlijk niet ineens weg.
Dat vond ik confronterend.
Want ik weet wat ik voel.
Ik weet wat ik bedoel.
Ik weet wat mijn intentie is.
Maar de ander ziet mijn intentie niet.
Die hoort mijn woorden. Ziet mijn gedrag. Voelt mijn toon.
En blijkbaar kan daar verschil tussen zitten.
Dat gebeurt overal.
Thuis, op het werk, in vriendschappen en relaties.
Misschien praten we tegen de één geduldiger dan tegen de ander. Luisteren we bij de één nét wat beter. Reageren we korter wanneer we moe zijn. Of denken we dat iemand ons wel kent en dus vanzelf begrijpt hoe we iets bedoelen.
Tot iemand zegt:
“Weet je eigenlijk hoe dit bij mij overkomt?”
En dan?
Ga ik uitleggen waarom de ander mij verkeerd heeft begrepen?
Of durf ik eerst te luisteren?
Niet alles wat een ander voelt, ligt automatisch aan mij. En een goede bedoeling doet er zeker toe.
Maar een goede bedoeling betekent niet automatisch dat iets ook goed overkomt.
Dat is voor mij de spiegel.
Bewustwording zit soms niet in nóg beter uitleggen wat ik bedoelde.
Maar in durven vragen:
“Hoe kwam het bij jou binnen?”
Want misschien hoef ik mezelf niet altijd meteen te verdedigen.
Misschien moet ik soms gewoon even luisteren.
Mijn bedoeling doet ertoe.
Jouw ervaring ook.