Sommige woorden blijven langer hangen dan ik zou willen.
Een opmerking tijdens een overleg. Een reactie van een collega. Een oordeel waarvan ik weet dat het niet klopt, maar dat toch iets met me doet. Soms is het niet eens wat iemand zegt, maar juist een houding, een blik of wat bewust níét wordt gezegd.
Ik kan daar nog lang mee bezig zijn.
Wat bedoelde diegene? Had ik anders moeten reageren? Had ik iets anders moeten zeggen? En voor ik het weet, draag ik iets met me mee wat oorspronkelijk helemaal niet van mij was.
Daar probeer ik mezelf steeds bewuster van te worden.
Want professioneel handelen betekent voor mij niet dat niets mij mag raken. Ik ben mens. Woorden, gedrag en situaties kunnen iets met mij doen. Zeker wanneer ze raken aan respect, integriteit, gelijkwaardigheid of rechtvaardigheid.
Maar er zit voor mij een verschil tussen geraakt worden en iets van mezelf maken.
Ik mag onderzoeken wat een situatie bij mij oproept. Misschien zit er feedback in waar ik iets van kan leren. Misschien vraagt mijn eigen handelen om reflectie. Dan wil ik daar verantwoordelijkheid voor nemen.
Maar soms zegt gedrag vooral iets over de ander.
Dan hoef ik niet eindeloos te zoeken naar wat ík verkeerd heb gedaan. Ik hoef de frustratie, onzekerheid, jaloezie, aannames of het oordeel van een ander niet automatisch onderdeel te laten worden van hoe ik naar mezelf kijk of hoe ik mijn werk doe.
Dat onderscheid vind ik belangrijk. Ook in samenwerking.
Niet alles terugkaatsen, maar ook niet alles absorberen. Luisteren zonder alles over te nemen. Reflecteren zonder voortdurend aan mezelf te twijfelen. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn aandeel, zonder verantwoordelijkheid te dragen voor wat niet van mij is.
Ook privé probeer ik daar steeds bewuster in te worden. Niet iedere opmerking verdient een plek in mijn hoofd. Niet iedere houding verdient mijn energie.
Soms mag iets simpelweg blijven waar het vandaan kwam.
Niet uit onverschilligheid.
Maar omdat ik steeds beter leer herkennen wat van mij is — en wat niet.