Ik weet van mezelf dat ik mijn manier vaak de beste vind.
Daar hoef ik niet lang over na te denken 😂
En nee, dat is geen nieuwe ontdekking of iets waar ik mezelf onlangs op heb betrapt. Ik weet dat dit een kant van mij is.
Als ik ergens een duidelijk beeld bij heb, ergens goed over heb nagedacht of ergens veel tijd en energie in heb gestoken, dan weet ik vaak precies hoe ik het wil hebben.
Zeker als het iets is wat ik zelf heb bedacht of ontwikkeld.
Dan kun je met een andere visie komen en kan ik heus naar je luisteren…
Maar dat betekent nog niet automatisch dat ik denk: goh, wat een goed idee 😂
En eerlijk gezegd beperkt dit zich niet tot mijn werk.
Thuis kan het net zo goed over iets heel alledaags gaan.
Hoe iets wordt opgeruimd.
Hoe iets wordt klaargemaakt.
In welke volgorde iets moet gebeuren.
Want ja… in mijn hoofd is mijn manier dan ook gewoon logisch.
En voor je het weet, verandert:
“Dit is mijn manier”
in:
“Dit is de beste manier.”
En soms zelfs in:
“Waarom doe jij het niet gewoon zo?”
Terwijl de ander misschien precies hetzelfde doel bereikt. Alleen via een andere weg.
En daar zit voor mij de spiegel.
Hoe vaak verwarren we onze voorkeur eigenlijk met de norm?
We nemen allemaal iets van onszelf mee in hoe we dingen doen. Onze opvoeding, cultuur, ervaringen, kennis, karakter en overtuigingen spelen daarin mee.
Daardoor ontwikkelen we manieren waarvan we denken of weten: dit werkt voor mij.
En daar is op zichzelf niets mis mee.
Wat voor mij vanzelfsprekend is, hoeft dat voor jou alleen niet te zijn.
En andersom.
Dat betekent overigens niet dat iedere manier automatisch even goed is. Soms ís iets beter doordacht. Ervaring en deskundigheid doen ertoe. En openstaan voor een andere visie betekent niet dat ik mijn eigen kennis of overtuiging aan de kant moet zetten.
Maar er zit voor mij wel een verschil tussen weten waarom ik iets op een bepaalde manier doe en ervan uitgaan dat een ander het daarom ook zo moet doen.
Juist daar komt bewustwording om de hoek kijken.
Kan ik werkelijk luisteren naar een andere visie, zonder ondertussen in mijn hoofd al bezig te zijn met waarom mijn eigen visie beter is?
Kan ik ruimte geven aan iemand die anders denkt, werkt of handelt?
Kan ik erkennen dat iets anders kan zonder dat ik het meteen als minder goed ervaar?
En misschien nog wel de lastigste:
Kan ik iets loslaten wanneer het niet op mijn manier gaat?
Dat geldt thuis, binnen relaties en vriendschappen, maar net zo goed op het werk.
Want wanneer mijn manier steeds dé manier moet zijn, kan ik onbedoeld weinig ruimte overlaten voor de kennis, ervaring, creativiteit en inbreng van een ander.
En daarmee gaat deze overdenking voor mij uiteindelijk niet over opruimen, samenwerken of wie er gelijk heeft.
Het gaat over ruimte.
Ruimte voor een ander perspectief.
Ruimte om verrast te worden.
Ruimte om soms te ontdekken dat iets óók anders kan.
Bewustwording vraagt niet dat ik alles aan mezelf verander.
Wel dat ik weet wat ik meebreng en wat dat met een ander kan doen.
Misschien hoef ik mezelf daarom niet steeds af te vragen:
Wat is de beste manier?
Maar wat vaker:
Wanneer werd mijn manier eigenlijk dé manier?
Want anders is niet automatisch minder goed.
Soms is het gewoon… anders.