Naarmate ik ouder word, merk ik dat ik anders naar mijn werk en naar de mensen om mij heen ben gaan kijken.
In ons werk maken we iedere dag dingen mee. Mooie gesprekken, waardering, samenwerking en successen, maar ook teleurstellingen, irritaties, meningsverschillen en soms situaties die ons langer bezighouden dan we eigenlijk zouden willen.
Ook ik neem dingen mee.
Een opmerking die mij raakt. Een gesprek dat anders loopt dan ik had gehoopt. Een beslissing die ik niet begrijp. Iemand met wie de samenwerking moeizaam verloopt. Of het gevoel dat ik niet ben gezien, gehoord of begrepen.
Vroeger kon ik daar soms lang mee bezig zijn. Steeds opnieuw het gesprek in mijn hoofd voeren. Bedenken wat ik anders had kunnen zeggen of wat de ander anders had moeten doen.
Naarmate ik ouder word, stel ik mezelf steeds vaker een andere vraag:
Wil ik dit nog langer met mij meedragen?
Niet iedere discussie hoeft namelijk gevoerd te worden. Niet ieder misverstand hoeft eindeloos uitgelegd te worden. Niet iedereen hoeft mij te begrijpen of het met mij eens te zijn. En niet iedere teleurstelling hoeft invloed te blijven houden op hoe ik naar iemand kijk of hoe ik mij opstel.
Dat betekent voor mij niet dat ik moeilijke situaties uit de weg ga.
Juist professioneel handelen vraagt soms dat ik iets wél bespreek. Dat ik mijn grens aangeef. Dat ik eerlijk ben over wat iets met mij doet. Dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen aandeel of een ander aanspreek op gedrag.
Maar nadat iets is besproken, komt er ook een ander moment.
Het moment waarop ik moet besluiten wat ik ermee doe.
Blijf ik vasthouden aan mijn irritatie? Neem ik een eerdere ervaring mee naar een volgend gesprek? Laat ik mijn beeld van iemand bepalen door wat er eerder is gebeurd? Of kan ik erkennen wat er was, ervan leren en opnieuw ruimte maken?
Loslaten is voor mij daarom niet hetzelfde als vergeten.
Het is ook niet doen alsof iets niet belangrijk was of geen pijn heeft gedaan.
Het betekent dat ik probeer te voorkomen dat wat gisteren gebeurde, onnodig bepaalt hoe ik vandaag handel.
Dat geldt voor mijn werk, maar eigenlijk net zo goed voor mijn leven daarbuiten.
Ook privé zijn er mensen, gebeurtenissen en herinneringen die ik koester en andere ervaringen waarvan ik steeds beter begrijp dat ik ze niet mijn hele leven hoef mee te dragen.
Mijn tijd, aandacht en energie zijn kostbaar.
Ik wil ze besteden aan mensen, werkzaamheden en momenten die ertoe doen. Aan wat mij laat groeien, aan verbinding, aan oprechte gesprekken en aan datgene waarop ik daadwerkelijk invloed heb.
Misschien is dat wel een van de lessen die ouder worden mij brengt:
steeds bewuster kiezen wat ik vasthoud, wat ik meeneem en wat ik mag loslaten.
Niet omdat het verleden er niet toe doet, maar omdat ik zelf wil blijven bepalen hoe ik vandaag in mijn werk én in het leven sta.