Deze week ging het veel over de ander.
Over verschillen.
Over wat iemand nodig heeft.
Over onze eigen normen.
Over ruimte geven aan de ander om zichzelf te zijn.
Maar op deze laatste dag wil ik de blik toch nog één keer omdraaien.
Naar onszelf.
Want zeggen dat iedereen zichzelf mag zijn, is eigenlijk best makkelijk.
De echte vraag is:
Heeft wie de ander is ook invloed op hoe jij hem of haar behandelt?
En voordat je heel snel denkt: Nee hoor, ik behandel iedereen hetzelfde…
Wacht nog heel even…
Want doen we dat echt?
Stel dat precies dezelfde situatie zich morgen opnieuw voordoet, maar er staat iemand anders tegenover je.
Iemand met een andere huidskleur.
Een ander geloof.
Een andere seksuele oriëntatie.
Iemand die anders praat of zich anders kleedt.
Iemand met een beperking.
Iemand die hoogopgeleid is of juist moeite heeft om jou te begrijpen.
Iemand die je sympathiek vindt… of iemand bij wie je vanaf het eerste moment al een beetje weerstand voelt.
Doe jij dan nog steeds hetzelfde?
Gebruik je dezelfde toon?
Heb je evenveel geduld?
Luister je even goed?
Geef je dezelfde ruimte?
Trek je dezelfde conclusie?
En misschien nog belangrijker:
Geef je die ander ook echt een eerlijke kans?
Ik vind dat geen makkelijke vragen.
Ook niet voor mezelf.
Want natuurlijk wil ik geloven dat ik mensen eerlijk en gelijkwaardig behandel. Dat mijn persoonlijke voorkeuren geen invloed hebben op mijn handelen.
Maar ik ben ook gewoon mens.
Ik heb mijn eigen opvoeding, ervaringen, overtuigingen, normen, beelden en blinde vlekken. En die laat ik niet bij de voordeur achter wanneer ik naar mijn werk ga.
Niemand van ons doet dat.
Daarom is professionele integriteit voor mij ook meer dan weten wat de regels zijn.
Het vraagt dat ik mezelf af en toe durf te onderzoeken.
Waarom reageer ik bij deze persoon anders?
Waarom heb ik bij de één meer geduld dan bij de ander?
Waarom vertrouw ik de één sneller?
Waarom voelt bepaald gedrag bij de één bedreigend, terwijl ik hetzelfde gedrag bij een ander misschien vooral brutaal, mondig of zelfs grappig vind?
Waarom krijgt de één van mij het voordeel van de twijfel en de ander niet?
Dat zijn geen vragen om onszelf meteen te veroordelen of overal iets achter te zoeken.
Het zijn vragen die ons scherp moeten houden.
Omdat we allemaal onze eigen beelden, ervaringen en blinde vlekken meenemen. En juist wanneer we ons daarvan bewust zijn, kunnen we beter kijken naar wat er écht gebeurt — in plaats van alleen af te gaan op wat we denken te zien.
Want je mag persoonlijk ergens iets van vinden.
Je hoeft niet iedereen aardig te vinden.
Je hoeft niet iedere keuze te begrijpen.
Je hoeft niet dezelfde waarden, overtuigingen of manier van leven te hebben.
Maar professioneel mag jouw persoonlijke voorkeur niet bepalen hoeveel respect, aandacht, rechtvaardigheid of zorgvuldigheid iemand van jou krijgt.
En misschien denk je nu nog steeds:
Ja Thea, maar ik behandel écht iedereen hetzelfde.
Dan geef ik je voor dit weekend toch één vraag mee:
Hoe weet je dat eigenlijk?
Niet omdat jij het over jezelf zegt.
Maar als we het zouden vragen aan de mensen die anders zijn dan jij…
zouden zij hetzelfde over jou zeggen?
Daar mag het dit weekend best even schuren.
Want zonder wrijving geen glans.
Nibte – Integriteit & Inclusie
Van bewustwording naar professioneel handelen.